8.2M
ERYapay Güzelliğin Sermayesi
Son yıllarda botoks ve dolgu uygulamaları, estetik bir tercih olmaktan çıkıp neredeyse zorunlu bir güzellik standardına dönüştürüldü. Pürüzsüz alınlar, donuk mimikler ve birbirine benzeyen yüzler; bireysel estetiği değil, seri üretim bir güzellik kalıbını temsil eder hale geldi. Bu durum tesadüf değil, doğrudan kapitalizmin işleyiş mantığıyla ilgilidir.
Kapitalizm, kadın bedenini sürekli “eksik”, “yaşlanan” ve “düzeltilmesi gereken” bir proje olarak sunar. Sosyal medya, reklamlar ve influencer kültürü aracılığıyla ulaşılamaz bir gençlik ve güzellik miti üretilir. Bu mit, kadınları tüketmeye, borçlanmaya ve kendileriyle bitmeyen bir mücadeleye iter. Güzellik artık bir ifade biçimi değil, satın alınan bir üründür.
Bu baskının psikolojik sonucu ise ağırdır. Birçok kadın, doğal halinin yetersiz olduğu duygusuyla özgüven kaybı, beden yabancılaşması ve depresyon yaşar. Aynaya bakmak, kendini görmekten çok, eksikleri saymaya dönüşür. Böylece sistem, mutsuzluk üzerinden yeniden beslenir.
Bugün yapay güzellik dayatması, kadını özgürleştirmez; aksine onu piyasanın nesnesi haline getirir. Gerçek özgürlük, tek tip yüzlerde değil; yaşın, çizginin ve doğallığın utanılacak değil, insani olduğunu kabul edebilmekte yatar.
EDİT: Elbette burada itiraz edilen şey, sağlık gerekçeleriyle, doğuştan gelen deformasyonlar, kazalar, yanıklar ya da ağır psikolojik yük oluşturan fiziksel farklılıklar için yapılan estetik müdahaleler değildir. Aksine, bu tür müdahaleler insanın hayata tutunma gücünü artırabilir. Hatta abartıya kaçmayan, yüzün karakterini silmeyen ufak dokunuşlar, kişiyi başkalaştırmadan iyi hissettirdiğinde çok daha anlamlı ve heyecan vericidir. Sorun; ihtiyacın, bireyin kendisinden değil, piyasanın dayattığı eksiklik duygusundan doğmasıdır. Estetik, insanı çoğaltıyorsa değerlidir; onu birbirine benzetiyorsa değil.
@erdal_saricam
